Πώς μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι;

Αναρωτιέμαι πώς οι κυβερνώντες μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι και, πολύ περισσότερο, πώς υπουργοί μπορούν να σχεδιάζουν τις διακοπές τους όταν στην καρδιά του καλοκαιριού - με όλους τους τομείς της οικονομίας και τον τουρισμό να βρίσκονται στο ζενίθ - ο αριθμός των ανέργων ξεπερνά τους 1.300.000 άνδρες και γυναίκες.

Και όπως επισημαίνει η.... τρόικα στην τελευταία έκθεσή της, αυτή που παρουσιάστηκε στο τελευταίο Eurogroup, «400.000 οικογένειες δεν έχουν κάποιον να φέρνει ψωμί στο σπίτι».

Η τάση των περισσότερων πολιτικών είναι να μην ομιλούν για την ανεργία ή να υποβαθμίζουν το τεράστιο αυτό κοινωνικό και οικονομικό πρόβλημα, περιμένοντας την επιστροφή της χώρας στην ανάπτυξη. Και αυτό όμως αναβάλλεται από εξάμηνο σε εξάμηνο, από χρόνο σε χρόνο.

Αλίμονο όμως, αν κλείνεις τα μάτια μπροστά στην τραγωδία που ζουν χιλιάδες οικογένειες, είναι βέβαιο ότι δεν αντιλαμβάνεσαι πως όσο αυξάνεται αντί να μειώνεται ο αριθμός των ανέργων το τρένο της οικονομικής πολιτικής ακόμη και αυτού του τρίτου μνημονίου θα εκτροχιαστεί, όπως συνέβη και με τα προηγούμενα.

Ενδεχομένως να μην ήταν αναγκαίες οι επισημάνσεις αυτές για όλους όσοι μελετούν και προβληματίζονται με τη σύγχρονη ελληνική τραγωδία, αλλά ήλθαν δύο γεγονότα που χτύπησαν ξανά, ακόμη πιο ηχηρά, την καμπάνα του κινδύνου.

Η ICAP που γνωρίζει τον κόσμο των επιχειρήσεων και την αγορά εργασίας επισημαίνει στη μελέτη της που ανακοινώθηκε για την αγορά εργασίας ότι «η κάμψη της απασχόλησης συνεχίζεται με ταχείς ρυθμούς. Ο αριθμός των απασχολουμένων κατά το πρώτο τρίμηνο του έτους μειώθηκε σε 3.595.000, που συνεπάγεται ότι σε ένα μόνο έτος υπήρξε νέα απώλεια 240.000 θέσεων εργασίας. Συνολικά την τριετία των μνημονίων 2010-2013 χάθηκαν 829.000 θέσεις εργασίας».

Πλέον σε κάθε τρεις εργαζομένους αντιστοιχεί τουλάχιστον ένας άνεργος.  

Ακολούθησε η ίδια η τρόικα, η οποία βλέπει τον κίνδυνο της νέας αποτυχίας. Στην έκθεσή της μετά τον έλεγχο του Ιουλίου, αναλύοντας το φαινόμενο, επισήμανε ότι τα δύο τρίτα από το σύνολο των ανέργων, δηλαδή 880.000 άτομα, βρίσκονται εκτός της αγοράς εργασίας για διάστημα από 12 μήνες ως τέσσερα χρόνια. Δηλαδή όσοι έχασαν την εργασία τους στην αρχή της κρίσης δεν κατάφεραν να εργαστούν ξανά, χάνοντας πλέον ακόμη και τα ελάχιστα δικαιώματα ασφάλισης και προστασίας.

Δυστυχώς το συμπέρασμα όλων των σοβαρών αναλυτών είναι ότι «η ύπαρξη ανέργων ακόμη και με υψηλότατο επίπεδο εκπαίδευσης και η παράταση της ύφεσης μετατρέπουν την ανεργία εκτός από διαρθρωτικό και σε "πάγιο" χαρακτηριστικό της ελληνικής οικονομίας».

Βρισκόμαστε λοιπόν μπροστά σε μια τραγωδία, αυτήν που βιώνει και καλείται να αντιμετωπίσει η κοινωνία με τις δυνάμεις της, αυτήν που η κυβέρνηση απέτυχε να αποτρέψει.

Ζώης Τσώλης-ΤΟ ΒΗΜΑ