ΖΟΥΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΟΝΑΞΙΑΣ;;;

Όταν ήμουν πιτσιρικάς θεωρούσα ότι αν οι άνθρωποι εργαστούν κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις θα φτιάξουν [-φτιάξουμε] μια κοινωνία συναδέλφωσης, αγάπης, ειρήνης, αλληλεγγύης...
Τελικά, μεγαλώνοντας, διαπίστωσα ότι αυτό το όνειρό μου θα παραμείνει η ουτοπία όχι μόνο του αιώνα μας αλλά η ουτοπία της ανθρώπινης κοινωνίας...
Βέβαια δεν παραβλέπω το γεγονός ότι υπάρχουν μερικά άτομα των οποίων το κύριο κίνητρο δράσης είναι η ευτυχία του εαυτού τους μέσα από την ευτυχία του άλλου κι αυτά ίσως είναι που δημιουργούν αυτήν την ουτοπία που έχει τεθεί σε κίνηση.
Η κοινή διαπίστωση όμως είναι ότι βρισκόμαστε σε μια κοινωνία μοναξιάς.
Ιδιαίτερα σήμερα, που η οικονομική κρίση μας έχει στριμώξει και μας έχει αφοπλίσει.
Βέβαια θα μου αντιτείνει κάποιος ότι μιλώ για μοναξιά εγώ που έχω περισσότερους από 2.500 διαδικτυακούς φίλους;;;
Απαντώ: Είναι μια ψευδαίσθηση!
Μπορεί το διαδίκτυο να επεκτείνει σε μεγάλο βαθμό τους κοινωνικούς μου ορίζοντες.
Οι πολλοί ηλεκτρονικοί «φίλοι» μου έχουν επίσης πολλούς «φίλους» κι εγώ είμαι απλώς ένας ανάμεσά τους.
Γι’ αυτό δεν μπορούν να μου φερθούν σαν αληθινοί φίλοι – δηλαδή, να αναγνωρίσουν ουσιαστικά την ύπαρξή μου.
Ανακύπτουν λοιπόν ερωτήματα.
Εκείνος ο Γιώργος, ο Πέτρος, η Μαρία, η Αντιγόνη, που απάντησαν κάποτε αμέσως στο e-mail μου ή στο σχόλιο που τους έγραψα σ' ένα σημείωμα δικό τους ή κάποιου άλλου, αλλά έκτοτε έχουν σιωπήσει, μήπως μου έχουν θυμώσει;
Ή μήπως το κοινωνικό μου κύρος (π.χ. λόγω των πολιτικών αρχών μου), στα μάτια τους, έχει φθαρεί και δεν αξίζει να μου διαθέσει χρόνο;
Αναγνωρίζω ότι βοηθάει... αλλά δεν είμαι απόλυτα βέβαιος ότι η κοινωνική δικτύωση μπορεί να βελτιώσει την ποιότητα ζωής των ατόμων ή να δράσει ανασταλτικά σε καταστάσεις που έχουν σχέση με την κατάθλιψη κ.λπ.

Νίκος Λαγκαδινός