Είναι καιρός τώρα που οι αναμονές μας από τους κομματικούς σχηματισμούς, ιδιαίτερα της αριστεράς και της οικολογίας, αλλά και ειδικότερα όσων έχουν μεταρρυθμιστικές προθέσεις (όπως των ...οιονεί μεταρρυθμιστών), έχουν φτάσει στο ναδίρ. Ελπίδες και δίψα για συμμετοχή και συνδιαμόρφωση συλλογικών παρεμβάσεων διαψεύδονται η μια μετά την άλλη. Ακόμα και μετά την ώθηση που έδωσε η απόπειρα της "δημοκρατικής αριστεράς", το τοπίο παρέμεινε το ίδιο. .....
Η σχέση των αριστερών σχηματισμών με την αμεσοδημοκρατία είναι προβληματική.
Η όσμωσή τους με την οικολογία παραμένει καλλωπιστική κι όχι ουσιαστική.
Οι μεταρρυθμιστικές τους παρεμβάσεις πολεμώνται εκ των έσω.
Οι κομματικές γραφειοκρατίες διαμορφώνουν και υπερασπίζονται «ίδια» συμφέροντα και επιλογές. Ήδη ένα νέο κύμα αποστράτευσης είναι ορατό.
Τι σημαίνουν πρακτικά όλα αυτά; Ότι υπάρχει πρόβλημα. Ότι οι ζητούμενες παρεμβάσεις ακυρώνονται. Ότι οι αναμονές δράσεων προσαρμόζονται στον κομματικό χρόνο και την ακινησία των στελεχών. Ότι το ποθούμενο αποτέλεσμα δεν έρχεται. Ότι αντί να υπηρετούνται οι ανάγκες της κοινωνίας μπαίνουν μπροστά οι ανάγκες αυτοσυντήρησης και αναπαραγωγής του κόμματος, η πολιτική ορθότητα και η κοινοβουλευτική δύναμη.
Σιγά σιγά διαπιστώνει κανείς ότι το 90% του χρόνου του αφιερώνεται, για άλλη μια φορά, σε ανούσιες συνεδριάσεις με ελάχιστη συμμετοχή που αφιερώνονται όχι στον διάλογο αλλά στην επίλυση εσωτερικών θεμάτων σε σχέση με την επικαιρότητα και όχι στην ίδια την επικαιρότητα. Φαίνεται αναπόφευκτο ότι τα κόμματα έχουν την δική τους ζωή, κι αυτή δύσκολα μπορεί να ακολουθήσει τα γεγονότα και τις ανάγκες.
Σιγά σιγά επίσης ο ίδιος ο διάλογος ενοχοποιείται σαν κάτι το περιττό, σαν πολυτέλεια, σαν ενόχληση στην απρόσκοπτή λειτουργία της κομματικής ζωής κι όσοι τον ζητούν σαν όρο συμμετοχής στοχοποιούνται ως ανορθόδοξοι, παράξενοι, προβληματικοί αλλά και πολιτικά ύποπτοι.
Το πρόβλημα δεν είναι καινούργιο. Έχει απασχολήσει και αποστρατεύσει γενιές και γενιές ενεργών πολιτών, έχει αποστραγγίσει συλλογικότητες από συμμετοχή, έχει αναδείξει επαγγελματίες της πολιτικής που διαχειρίζονται και προσδοκούν οφέλη από την μονιμότητά τους ως διαμεσολαβητές. Και μετά την κάθε συγκυριακή ενεργοποίηση ανθρώπων που θέλουν να συμμετέχουν και να προσφέρουν, οι νέες δομές αποκρυσταλλώνονται στο ίδιο παλιό πρότυπο και αρχίζει ξανά ο διαχωρισμός ανάμεσα στους κομματικούς πατριώτες και τους άλλους.
Κι όμως, η ανάγκη συμμετοχής στα κοινά, κινηματικής έκφρασης και συλλογικών πρωτοβουλιών παραμένει. Θέλουμε να ενημερωθούμε, να συμμετέχουμε, να συνδιαμορφώσουμε απόψεις και διεκδικήσεις, να πάρουμε υποθέσεις στα χέρια μας, να κερδίσουμε δικαιώματα, να προωθήσουμε λύσεις. Πως μπορεί να γίνει αυτό χωρίς να φιλτράρεται από τους μηχανισμούς;
Θάλεγα να αφήσουμε τα κόμματα στην ησυχία τους και τις εκλογές τους.
Τον καιρό του διαδικτύου μπορούμε να είμαστε όσο κοντά θέλουμε, να ενημερωνόμαστε όσο γρήγορα το επιθυμούμε, να συζητάμε με όποιον θέλουμε και όσο θέλουμε, να πείθουμε και να πειθόμαστε, να ενωνόμαστε ελεύθερα στην δράση και να επιβάλλουμε και στους κομματικούς μηχανισμούς την υποστήριξή τους έναντι της πολιτικής τους ωφέλειας. Τίποτα δεν εμποδίζει κάποιον/α να αφιερώνει τον χρόνο που διαθέτει στην πραγματική αντιμετώπιση και επίλυση του προβλήματος που τον/την κινητοποιεί και όχι στις ατελείωτες εσωτερικές κομματικές διαδρομές.
Και η επίλυση προβλημάτων φέρνει όρεξη, αναπτύσσει ικανότητες, κάνει γνωριμίες, αλλάζει πράγματα.
Σήμερα κάποιοι/ες αναζητούμε τρόπους να παρακάμψουμε την πολιτική τάξη, να την ελέγχουμε, να της αφαιρέσουμε εξουσίες και αποκλειστικά δικαιώματα. Να μπορέσουμε να συγκεντρώσουμε δυνάμεις στην επίλυση προβλημάτων, στην επιτυχία των απαραίτητων και πιεστικών μεταρρυθμίσεων, στην οικονομική ανάκαμψη της χρεοκοπημένης χώρας μας, στην καταπολέμηση της αδικίας, του πελατειακού κράτους, της αφαίμαξης της εργασίας μας από τους παρασιτικούς μηχανισμούς. Θέλουμε να ξεφύγουμε από τον κύκλο του αυτοματισμού, κοινωνικού, αριστερού και οικολογικού, να βρούμε τρόπους αειφόρου ανάπτυξης, καινοτομιών στην λειτουργία του κράτους και εξυπηρέτησης του κοινού συμφέροντος. Να φέρουμε μια καλύτερη καθημερινότητα, μια πράσινη προοπτική, μια υγιή αναδιανομή παραγόμενου πλούτου και κοινωνικών προνοιών.
Άνθρωποι τέτοιοι υπάρχουν μέσα σε όλα τα κόμματα και φυσικά πολλοί περισσότεροι έξω από αυτά. Ας κάνει λοιπόν ο καθένας την δουλειά του εκεί που βρίσκεται όσο καλύτερα μπορεί – ανεξαρτήτως τι τελικά ψηφίζει στις εκλογές και ποιας άποψης είναι συγκυριακός οπαδός. Ας μην κάνουμε την χάρη στα κόμματα να συγκρουόμαστε για χάρη τους υιοθετώντας κάθε φορά «όλο το πακέτο» της πολιτικής τους ατζέντας αλλά μόνο όσα πραγματικά μας βρίσκουν σύμφωνους. Πέρα από την παγίδα του κομματικού πατριωτισμού, υπέρμαχοι των συγκλίσεων και συναινέσεων που διαπερνούν οριζόντια κάθε υπαρκτή ή φαντασιακή συλλογικότητα.
Πως μπορεί να γίνει αυτό;
Τι σημαίνουν πρακτικά όλα αυτά; Ότι υπάρχει πρόβλημα. Ότι οι ζητούμενες παρεμβάσεις ακυρώνονται. Ότι οι αναμονές δράσεων προσαρμόζονται στον κομματικό χρόνο και την ακινησία των στελεχών. Ότι το ποθούμενο αποτέλεσμα δεν έρχεται. Ότι αντί να υπηρετούνται οι ανάγκες της κοινωνίας μπαίνουν μπροστά οι ανάγκες αυτοσυντήρησης και αναπαραγωγής του κόμματος, η πολιτική ορθότητα και η κοινοβουλευτική δύναμη.
Σιγά σιγά διαπιστώνει κανείς ότι το 90% του χρόνου του αφιερώνεται, για άλλη μια φορά, σε ανούσιες συνεδριάσεις με ελάχιστη συμμετοχή που αφιερώνονται όχι στον διάλογο αλλά στην επίλυση εσωτερικών θεμάτων σε σχέση με την επικαιρότητα και όχι στην ίδια την επικαιρότητα. Φαίνεται αναπόφευκτο ότι τα κόμματα έχουν την δική τους ζωή, κι αυτή δύσκολα μπορεί να ακολουθήσει τα γεγονότα και τις ανάγκες.
Σιγά σιγά επίσης ο ίδιος ο διάλογος ενοχοποιείται σαν κάτι το περιττό, σαν πολυτέλεια, σαν ενόχληση στην απρόσκοπτή λειτουργία της κομματικής ζωής κι όσοι τον ζητούν σαν όρο συμμετοχής στοχοποιούνται ως ανορθόδοξοι, παράξενοι, προβληματικοί αλλά και πολιτικά ύποπτοι.
Το πρόβλημα δεν είναι καινούργιο. Έχει απασχολήσει και αποστρατεύσει γενιές και γενιές ενεργών πολιτών, έχει αποστραγγίσει συλλογικότητες από συμμετοχή, έχει αναδείξει επαγγελματίες της πολιτικής που διαχειρίζονται και προσδοκούν οφέλη από την μονιμότητά τους ως διαμεσολαβητές. Και μετά την κάθε συγκυριακή ενεργοποίηση ανθρώπων που θέλουν να συμμετέχουν και να προσφέρουν, οι νέες δομές αποκρυσταλλώνονται στο ίδιο παλιό πρότυπο και αρχίζει ξανά ο διαχωρισμός ανάμεσα στους κομματικούς πατριώτες και τους άλλους.
Κι όμως, η ανάγκη συμμετοχής στα κοινά, κινηματικής έκφρασης και συλλογικών πρωτοβουλιών παραμένει. Θέλουμε να ενημερωθούμε, να συμμετέχουμε, να συνδιαμορφώσουμε απόψεις και διεκδικήσεις, να πάρουμε υποθέσεις στα χέρια μας, να κερδίσουμε δικαιώματα, να προωθήσουμε λύσεις. Πως μπορεί να γίνει αυτό χωρίς να φιλτράρεται από τους μηχανισμούς;
Θάλεγα να αφήσουμε τα κόμματα στην ησυχία τους και τις εκλογές τους.
Τον καιρό του διαδικτύου μπορούμε να είμαστε όσο κοντά θέλουμε, να ενημερωνόμαστε όσο γρήγορα το επιθυμούμε, να συζητάμε με όποιον θέλουμε και όσο θέλουμε, να πείθουμε και να πειθόμαστε, να ενωνόμαστε ελεύθερα στην δράση και να επιβάλλουμε και στους κομματικούς μηχανισμούς την υποστήριξή τους έναντι της πολιτικής τους ωφέλειας. Τίποτα δεν εμποδίζει κάποιον/α να αφιερώνει τον χρόνο που διαθέτει στην πραγματική αντιμετώπιση και επίλυση του προβλήματος που τον/την κινητοποιεί και όχι στις ατελείωτες εσωτερικές κομματικές διαδρομές.
Και η επίλυση προβλημάτων φέρνει όρεξη, αναπτύσσει ικανότητες, κάνει γνωριμίες, αλλάζει πράγματα.
Σήμερα κάποιοι/ες αναζητούμε τρόπους να παρακάμψουμε την πολιτική τάξη, να την ελέγχουμε, να της αφαιρέσουμε εξουσίες και αποκλειστικά δικαιώματα. Να μπορέσουμε να συγκεντρώσουμε δυνάμεις στην επίλυση προβλημάτων, στην επιτυχία των απαραίτητων και πιεστικών μεταρρυθμίσεων, στην οικονομική ανάκαμψη της χρεοκοπημένης χώρας μας, στην καταπολέμηση της αδικίας, του πελατειακού κράτους, της αφαίμαξης της εργασίας μας από τους παρασιτικούς μηχανισμούς. Θέλουμε να ξεφύγουμε από τον κύκλο του αυτοματισμού, κοινωνικού, αριστερού και οικολογικού, να βρούμε τρόπους αειφόρου ανάπτυξης, καινοτομιών στην λειτουργία του κράτους και εξυπηρέτησης του κοινού συμφέροντος. Να φέρουμε μια καλύτερη καθημερινότητα, μια πράσινη προοπτική, μια υγιή αναδιανομή παραγόμενου πλούτου και κοινωνικών προνοιών.
Άνθρωποι τέτοιοι υπάρχουν μέσα σε όλα τα κόμματα και φυσικά πολλοί περισσότεροι έξω από αυτά. Ας κάνει λοιπόν ο καθένας την δουλειά του εκεί που βρίσκεται όσο καλύτερα μπορεί – ανεξαρτήτως τι τελικά ψηφίζει στις εκλογές και ποιας άποψης είναι συγκυριακός οπαδός. Ας μην κάνουμε την χάρη στα κόμματα να συγκρουόμαστε για χάρη τους υιοθετώντας κάθε φορά «όλο το πακέτο» της πολιτικής τους ατζέντας αλλά μόνο όσα πραγματικά μας βρίσκουν σύμφωνους. Πέρα από την παγίδα του κομματικού πατριωτισμού, υπέρμαχοι των συγκλίσεων και συναινέσεων που διαπερνούν οριζόντια κάθε υπαρκτή ή φαντασιακή συλλογικότητα.
Πως μπορεί να γίνει αυτό;
Μα με τις δικτυακές συλλογικότητες: χωρίς ένταξη ή αποχώρηση από τα πολιτικά κόμματα, χωρίς καταστατικά και χαρακώματα, χωρίς μέλη και μη μέλη, χωρίς ανούσιους οπαδικούς διαχωρισμούς. Με ρεύματα απόψεων και ιδεών, άτυπα αλλά ζωντανά, μέσα κι έξω από τα ιδεολογικά αναχώματα που ορθώνουν οι αποστεωμένοι μηχανισμοί και οι εκπρόσωποί τους. Με αυτονομία στην οριζόντια και κάθετη παρέμβαση, χωρίς δεσμευτικές θεωρίες αλλά με υποθέσεις και εφαρμογές τους.
Έχει αποδειχτεί ότι οι λέξεις συντηρητικό και προοδευτικό αντηχούν στην συμπεριφορά καθενός μας και δεν είναι μόνιμες και αναλλοίωτες αξίες σύμφυτες με το dna μας. Οι άνθρωποι, μακριά από τις ιδεολογίες, είναι ανοιχτοί σε αλλαγές ιδεών και απόψεων και μάλιστα όχι με τον τρόπο της πολιτικής. Αλλά με τον τρόπο της παιδείας και της καθημερινότητας. Με τον τρόπο της εποχής.
Τα μεγάλα ιδεολογικά ρεύματα, απηχούν μεν τις κοινωνικές τάσεις αλλά συνήθως τις εγκλωβίζουν σε θέσφατα και αυθαιρεσίες μη αποδεχόμενα την ρευστότητα και την μεταβλητότητά τους. Με λίγα λόγια αντιστρατεύονται την έγκαιρη και αναγκαία αναθεώρησή τους. Κι αυτό γιατί αποκρυσταλλώνονται και σκληραίνουν ως δοχεία φιλοξενίας τους και παραμένουν ως εξωτερικές μορφές ακόμα κι όταν το περιεχόμενο έχει αποχωρήσει για αλλού. Η αριστερά βρίθει τέτοιων παραδειγμάτων τα οποία περιγράφονται συχνά ως δογματισμός.
Αντίθετα, σε μια λειτουργία δικτύου συνυπάρχει η συμμετοχή με την αποτελεσματικότητα. Η απαραίτητη προσωρινή δομή υποστήριξης με την ελευθερία. Ο διάλογος με την εκπροσώπηση. Ο εθελοντισμός με την υγιή διαθεσιμότητα. Η στόχευση με την ολοκλήρωση και τον απολογισμό. Κι όλα αυτά με όσους/ες πραγματικά θέλουν και για όσο θέλουν να συμμετέχουν – χωρίς να καρπώνεται κάποιος άλλος την υπεραξία απλά την συστράτευση. Πληρώνεις το κόμμα που σε ακολουθεί ή σε στηρίζει με τους (ανακλητούς) ψήφους σου και ξεχρεώνεις την υποχρέωσή σου.
Σήμερα λείπει από την χώρα μας το μεταρρυθμιστικό μέτωπο.
Έχει αποδειχτεί ότι οι λέξεις συντηρητικό και προοδευτικό αντηχούν στην συμπεριφορά καθενός μας και δεν είναι μόνιμες και αναλλοίωτες αξίες σύμφυτες με το dna μας. Οι άνθρωποι, μακριά από τις ιδεολογίες, είναι ανοιχτοί σε αλλαγές ιδεών και απόψεων και μάλιστα όχι με τον τρόπο της πολιτικής. Αλλά με τον τρόπο της παιδείας και της καθημερινότητας. Με τον τρόπο της εποχής.
Τα μεγάλα ιδεολογικά ρεύματα, απηχούν μεν τις κοινωνικές τάσεις αλλά συνήθως τις εγκλωβίζουν σε θέσφατα και αυθαιρεσίες μη αποδεχόμενα την ρευστότητα και την μεταβλητότητά τους. Με λίγα λόγια αντιστρατεύονται την έγκαιρη και αναγκαία αναθεώρησή τους. Κι αυτό γιατί αποκρυσταλλώνονται και σκληραίνουν ως δοχεία φιλοξενίας τους και παραμένουν ως εξωτερικές μορφές ακόμα κι όταν το περιεχόμενο έχει αποχωρήσει για αλλού. Η αριστερά βρίθει τέτοιων παραδειγμάτων τα οποία περιγράφονται συχνά ως δογματισμός.
Αντίθετα, σε μια λειτουργία δικτύου συνυπάρχει η συμμετοχή με την αποτελεσματικότητα. Η απαραίτητη προσωρινή δομή υποστήριξης με την ελευθερία. Ο διάλογος με την εκπροσώπηση. Ο εθελοντισμός με την υγιή διαθεσιμότητα. Η στόχευση με την ολοκλήρωση και τον απολογισμό. Κι όλα αυτά με όσους/ες πραγματικά θέλουν και για όσο θέλουν να συμμετέχουν – χωρίς να καρπώνεται κάποιος άλλος την υπεραξία απλά την συστράτευση. Πληρώνεις το κόμμα που σε ακολουθεί ή σε στηρίζει με τους (ανακλητούς) ψήφους σου και ξεχρεώνεις την υποχρέωσή σου.
Σήμερα λείπει από την χώρα μας το μεταρρυθμιστικό μέτωπο.
Αδυνατεί να διαμορφωθεί και να καθορίσει την πολιτική ατζέντα γιατί τα πολιτικά στεγανά των ιδεολογικών γενικεύσεων είναι πολύ δυνατά και η επικοινωνία των ανθρώπων διαμεσολαβείται από λαϊκιστικές και ανταλλακτικές δομές.
Η συγκρότηση δικτύων μεταρρυθμιστών θα καταφέρει να σπάσει τα στεγανά και τις συμπληγάδες του δημοσίου λόγου, να ενώσει μεγάλες δυνάμεις στην ίδια κατεύθυνση και να απεμπλακεί από τις κομματικές στοιχίσεις και τρικλοποδιές. Θα καταφέρει να εκφωνήσει καθαρό λόγο επί του συγκεκριμένου χωρίς να πρέπει να απολογείται για συνολικές πολιτικές στάσεις και θέσεις συγκεκριμένων πολιτικών/ιδεολογικών ρευμάτων. Και θα μπορέσει να δράσει προοδευτικά χωρίς να καπελώνεται από τα κόμματα αλλά «καπελώνοντάς» τα, λόγω της εγγενούς ανάγκης τους να αντλήσουν ψήφους και χρηματοδότηση από το λαό.
Στην περίπτωση της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, ένα τέτοιο δίκτυο μπορεί άμεσα να δημιουργηθεί ενώνοντας στον διάλογο και την δράση όσους και όσες βλέπουν ευκαιρίες στην κρίση για μια προοδευτική ανάταξη της ελληνικής πραγματικότητας και δυνατότητες για αξιοποίηση, στις πρόσφατες και επόμενες αποφάσεις της ΕΕ, όχι μόνο αειφόρου εξόδου από την κρίση αλλά και για συγκροτημένη παρέμβαση συρρίκνωσης του πελατειακού κράτους που παρασιτεί ακραία κάθε εθνική απόπειρα ευημερίας.
Όσοι λοιπόν πιστοί προσέλθετε… Το διαδίκτυο είναι στα χέρια μας!
Στην περίπτωση της μεταρρυθμιστικής αριστεράς, ένα τέτοιο δίκτυο μπορεί άμεσα να δημιουργηθεί ενώνοντας στον διάλογο και την δράση όσους και όσες βλέπουν ευκαιρίες στην κρίση για μια προοδευτική ανάταξη της ελληνικής πραγματικότητας και δυνατότητες για αξιοποίηση, στις πρόσφατες και επόμενες αποφάσεις της ΕΕ, όχι μόνο αειφόρου εξόδου από την κρίση αλλά και για συγκροτημένη παρέμβαση συρρίκνωσης του πελατειακού κράτους που παρασιτεί ακραία κάθε εθνική απόπειρα ευημερίας.
Όσοι λοιπόν πιστοί προσέλθετε… Το διαδίκτυο είναι στα χέρια μας!
υγ Εννοείται ότι κανένα κόμμα δεν περνά τα παραπάνω stress test... Πρώτοι επιλαχόντες οι Οικολόγοι Πράσινοι λόγω της αμεσοδημοκρατικής τους δομής (κάθε θετικό πρέπει να αναγνωρίζεται) - μακάρι να εδραιώσουν και μιαν ώριμη μεταρρυθμιστική παρουσία αποφεύγοντας την ευκολία του ψηφοθηρικού λαϊκισμού και αναλαμβάνοντας πολιτικό κόστος. Μαζί και η Δημοκρατική Αριστερά, αν καταφέρει να δει πόσο μοιάζει πια στον μητρικό της οργανισμό...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου