Μεγάλη συζήτηση γίνεται για τη συνέχιση του αγώνα των “Αγανακτισμένων” καθώς όπως διαβάζω, δεν υπάρχει πια λόγος για τη διαμονή τους στο Σύνταγμα.
Τα δύο βασικά προτάγματα που κυριάρχησαν στην “πλατεία” ήταν: η απόρριψη του Μνημονίου και η πτώση της κυβέρνησης. Φυσικά στην ατζέντα της συνέλευσης υπήρχαν και άλλα θέματα, αλλά η συνεκτικότητα των “αγανακτισμένων” εδραζόταν πάνω σ’ αυτά τα δύο ζητήματα.
Όμως ούτε η κυβέρνηση έπεσε, ούτε βγήκαμε από το Μνημόνιο. Σε ένα πρώτο επίπεδο λοιπόν, οι στόχοι δεν επιτεύχθηκαν. Επιπλέον η μαζικότητα έχει χαθεί και η κόπωση είναι εμφανής.....
Η αποτυχία όμως των “αγανακτισμένων” θεωρώ ότι εκπορεύται από τις εγγενείς αδυναμίες της εν λόγω διαμαρτυρίας και της συνεύρεσης εκατοντάδων ανθρώπων. Από ένα σημείο και μετά η “πλατεία”, στην καθημερινότητα της, εγκλωβίστηκε στην αυτοαναφορικότητα και στη λειτουργία με όρους “κομματικού φετιβάλ” χωρίς όμως να έχει τη δυναμική και την οργάνωση ενός κόμματος.
Απέκτησε λοιπόν, θα έλεγα ένα είδος “κομματικής” οντότητας περιχαρακωμένης στους παρακείμενους δρόμους. Από τη στιγμή που κάποιος πατούσε το πόδι του εκεί αισθανόταν μέλος της “κομματικής” ομάδας και όταν αποχωρούσε επέστρεφε την ιδωτικότητά του. Και δυστυχώς η “πλατεία” έπεσε στην παγίδα της ανοχής των “κομματικών” ινστρουκτόρων κάτι που είχε αποκηρύξει στις βασικές αρχές της.
Έτσι η “πλατεία” δεν κατάφερε τελικά να χτίσει μια οριζόντια σύνδεση με την κοινωνία γιατί δεν ήταν σε θέση να υλοποιήσει καμία άλλη δράση εκτός του χώρου της. Αν και πέρα από τις συνελεύσεις συνέβαιναν διάφορα δρώμενα, εν τούτοις η συμμετοχή σ’ αυτά συνδέθηκε με συγκεκριμένους κομματικούς χώρους.
Η “πλατεία” κατέληξε λοιπόν, να είναι από τη μία συγκέντρωση ανθρώπων χωρίς την εμφανή παρουσία κομματικών μηχανισμών και από την άλλη αυτή η συγκέντρωση να έχει ευδιάκριτο το στίγμα τους.
Έτσι ο κόσμος συμμετείχε πια μαζικά μόνο στα συλλαλητήρια. Αλλά αυτό μπορεί να το επιτύχουν και τα συνδικάτα, όταν μάλιστα η “αγανάκτιση” ξεχειλίζει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου