Πολιτική: αναγκαίο….. κακό?

Η πολιτική αποτελεί κατ’ ουσίαν το θεσμικό περιτύλιγμα της δημόσιας σφαίρας ζωής κάθε κοινωνίας. Η πολιτική έρχεται να εκφράσει με επίσημο (και συνήθως εκκωφαντικό) τρόπο τις αγωνίες, τις ανησυχίες, τα αιτήματα αλλά και τις απόψεις της κοινής γνώμης, όπως αυτή διαμορφώνεται κατά καιρούς. Τα τελευταία 37 χρόνια της μεταπολίτευσης αυτό έκανε και η πολιτική στην Ελλάδα, μέσω των κυρίων και σχεδόν αποκλειστικών εκφραστών της που είναι τα πολιτικά κόμματα. Βέβαια, η έκφραση της βούλησης της κοινωνίας, γινόταν με έναν ξύλινο, βαρύγδουπο και τυποποιημένο λόγο, που μπορεί να μην ήταν απολύτως αρεστός, αλλά τουλάχιστον ήταν ανεκτός.

Σήμερα, που η κατάσταση είναι εξαιρετικά ρευστή και η αβεβαιότητα για το μέλλον πασιφανής, η πολιτική δείχνει ανήμπορη να νοηματοδοτήσει την ίδια την ύπαρξη της. Όχι μόνο αδυνατεί να εκφράσει την κοινωνία, αλλά αντιμετωπίζει και τη μεγαλύτερη αμφισβήτηση που γνώρισε ποτέ της. Η έννοια της πολιτικής είναι πλέον συνώνυμη της διαφθοράς, της κατάχρησης, του προσωπικού συμφέροντος, της αρρωστημένης φιλοδοξίας για προσωπική ανέλιξη και οικονομικό βόλεμα. .....

Το μεγάλο όμως πρόβλημα, που κατά τη γνώμη μου, αντιμετωπίζει η πολιτική, είναι ότι δεν μπορεί να παρακολουθήσει την κοινωνία και τις ανάγκες της. Και αυτό δε φαίνεται μόνο από τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων, αλλά και από το γενικότερο κλίμα, που επικρατεί στην αγορά, στους χώρους συνάθροισης, στην πιάτσα. Η ενασχόληση δε με την πολιτική, για την πλειοψηφία της κοινής γνώμης, δεν έχει περιεχόμενο, ενώ σε πολλές περιπτώσεις κρίνεται ύποπτη. Με άλλα λόγια η πολιτική, τουλάχιστον αυτήν την περίοδο, έχει χάσει τη λάμψη της και διέρχεται την έρημο της, ως αποτέλεσμα της ανεπαρκούς λειτουργίας της, από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα.
Όμως κάθε δημοκρατική κοινωνία χρειάζεται την πολιτική. Οι πολίτες χρειάζονται τα κόμματα, ακόμα και σήμερα που οι ιδεολογικές περιχαρακώσεις δεν υφίστανται και πλέον όλοι υπηρετούν έναν άκρατο πραγματισμό. Αυτή η ίδια κοινωνία, που σήμερα αποδοκιμάζει το σύστημα και τους εκπροσώπους του, χρειάζεται την πολιτική για να διατυπώσει τα αιτήματα της και για να πιέσει για τις λύσεις των προβλημάτων της. Είναι λοιπόν επιτακτική ανάγκη να βρεθεί εκείνη η στρατηγική που θα επιτρέψει σε κάποιο κόμμα να ακουστεί χωρίς να λογοκριθεί, να προτείνει χωρίς να αμφισβητηθεί, να αγγίξει την καρδιά του κόσμου, χωρίς να λαϊκίσει. Οι περισπούδαστες αναλύσεις περί χάραξης μιας αποτελεσματικής στρατηγικής, που εξασφαλίζει τη νίκη στις εκλογές, στη σημερινή εποχή της πλήρους ισοπέδωσης, δεν έχουν θέση. Η κοινωνία και οι πολίτες χρειάζονται την πολιτική, σίγουρα όμως όχι με τη μορφή που αυτή τελευταία απέκτησε. Οι πολίτες χρειάζονται τα κόμματα, αρκεί αυτά να έχουν να πουν κάτι. Και φυσικά χρειάζονται και οι πολιτικοί. Όχι όσοι απασχόλησαν αρνητικά την κοινή γνώμη και όχι όσοι δεν προσέφεραν θετικές υπηρεσίες στους πολίτες.
Οφείλουμε όλοι να συμβάλλουμε στην απενεχοποίηση της πολιτικής με την παρουσία μας, τις θέσεις, το λόγο και τις ανησυχίες μας. Οφείλουμε όλοι, είτε ανήκουμε σε κάποιο κόμμα είτε όχι, να είμαστε ενεργοί πολίτες, όχι μόνο αγανακτισμένοι αλλά και παρόντες σε όλα όσα συμβαίνουν για μας χωρίς εμάς. Άλλωστε, το καλό στη δημοκρατία είναι ότι, η αλλαγή όλων όσων δε μας αρέσουν, περνάει από το χέρι μας, κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Χρήστος Παπαθεοδώρου
Δικηγόρος- Μέλος ΝΟΔΕ Δράμας